مار در سایه بلوط

در بخشی از کتاب «مار در زیر سایه بلوط» می‌خوانیم:

مرد شمارۀ یک دوربین را پایین آورد و گفت: « اگه این دخترک رو پیدا می‌کردیم خیالم راحت می‌شد. معلوم نیست چند ماه دیگه باید توی این خطر دست وپا بزنیم.» بعد مانند برق گرفته‌ها دست‌هایش را روی داشبورد ماشین گذاشت. جرقه‌ای مثل گلوله از ذهنش گذشت و حس کرد چیزی را قبلا دیده است. یک حس شیطانی افکار پراکنده‌اش را متمرکز کرد؛ حسی که پرورش یافتۀ سال‌ها جنگیدن میان کوه‌ها و دشت‌ها بود. او قربانی‌اش را بو می‌کشید. می‌دانست چه زمانی این حس به سراغش می‌آید. اما کجا؟ آن دختر، یا آن مرد، یا پیرمردان، یا آن چند زن که از سر زمین‌ها و باغ‌هایشان به روستا برمی‌گشتند؟ کدام یک از آن‌ها خوی درنده و جست وجوگرش را قلقلک داده بودند؟ شاید تصویر توی دوربین! آن پسر را جایی دیده بود؛ آن هیکل قلمی و موهای آشفتۀ پریشان را. هوشنگ خان سطل آب را کنار درخت انگور خالی کرد. سایۀ درخت روی زمین طرح‌های زیبایی زده بود و این طرح‌ها در نسیم گاه گاه تکان می‌خوردند و جابه جا می‌شدند. سکوت سنگینی روی روستا افتاده بود و فقط صدای چند خروس بی‌محل و وقت نشناس از دور به گوش می‌رسید. نگران نیلوفر نبود، می‌دانست او دختر سبک سری نیست و هر کجا باشد مراقب خودش هست. رو به همسرش گفت: «بلوط‌هایی که نیلوفر آورده بود جالب بودن. می‌دونی این بلوط‌ها توی قحطی‌های کشور ما جون مردم رو نجات می‌داده؟» زن دایی دستانش را توی حوض خیس کرد و روی موهای فلفل نمکی‌اش کشید. خنکای آب در سرش جریان یافت و سر حالش آورد. «چیزهایی شنیدم، اما این‌ها رو چطور می‌خوردن؟ خیلی بدمزه‌ن. خدا نصیب نکنه.»

• مار در سایه بلوط؛ محمدعلی سپهر