زندگی غیر معمولی

در بخشی از کتاب «زندگی غیرمعمولی» می‌خوانیم:

دقیقا در همان زمان مائده و شوهرش قصد خريد يک خانۀ بزرگ‌تر را داشتند. از آن طرف من و همسرم هم به فکر فروش طبقۀ دوم خانۀ اصفهان افتاده بوديم. پیشنهاد خريد طبقۀ دوم خانۀ اصفهان را که به دختر و دامادم داديم، استقبال کردند. خیلی خوشحال بودم که هم غریبه نمی‌آيد ساکن طبقۀ دوم خانه‌مان در اصفهان بشود و هم اينکه بخشی از پول خريد آن خانه جور می‌شود. این طوری دختر و دامادم طبقۀ دوم خانۀ اصفهان را خريدند. اما باز پول کم داشتیم. شروع کرديم به قرض وقوله کردن و حتی ساجد هم آمد کمکمان. بعد از فروش آن خانۀ غرب تهران بالاخره پول خريد آن خانۀ حیاط‌دار جور شد و ما از اوایل سال ۱۴۰۱ ساکن خانۀ خودمان در تهران شديم. بعد از جابه جایی و شروع زندگی عادی فکر می‌کردم ديگر زمان راحتی و آرامش خانوادۀ ما فرارسیده است. فکر می‌کردم ديگر می‌توانیم يک زندگی معمولی مثل بقیۀ مردم را تجربه کنیم. اما این تصور خیلی زود با رفتن ساجد و خانواده‌اش به سوريه از ذهنم پاک شد. من ساجد را با نیت سرباز امام زمــان (عج) شدن و به نیت شهادتش در راه امام حسین (ع) شیر داده بودم. برای همین رفتنش به سوريه و در معرض خطر قرار گرفتنش، آن هم بعد از شروع طوفان‌الاقصی دور از ذهن نبود؛ ولی به هرحال به عنوان مادر نگرانی‌هایی هم داشتم؛ نگرانی‌هایی که در نهايت با مجروحیتش رنگ واقعیت به خودش گرفت. در دوره‌ای که ما در سوريه بوديم، ساجد آن قدر این در و آن در زد که خودش را از نیروی هوایی سپاه به نیروی قدس منتقل کرد. از آنجا که سپاه قدس هم به تخصصش نیاز داشت، با انتقالش موافقت کردند و این طوری سوريه آمدن‌های ساجد شروع شد.